dziś wspominam ten mój wiersz, tak mi bliski, bliski sercu:


"każda samotna godzina"





gdy sięgasz całym rozumem do rzeczy najmniejszych,
które stworzono,
i które ciebie tworzą,
pomyśl o małym owalu, zwykłej przezroczystości kropli,
świecie, który odwiedza spadając z chmur,
o jej odmianach, które możesz nazwać łzami, deszczem, nawet ogromnym morzem.

nie sięgniesz tak daleko jak serce drugiej osoby,
i tym bardziej nie odkryjesz tajemnic,
obaw, tłumionego smutku,
potrzeby prawdy, czujnych kobiecych oczu, które kupują każdą nadzieję powrotu.

czasem widzisz tylko, w pogodny dzień,
jak po palcach pewnej dziewczyny w autobusie wspina się czułość.
cała filozofia mogłaby się oprzeć na dotyku,
i to, co dzieje się, gdy łączą swoje dłonie, a także usta, zakochani,
jest zawieszone w kropli życia;
owal sekundy, boskość, i iskry możliwych dróg wiodących zawsze na przekór rozumowi.

gdy sięgasz sercem do rzeczy najmniejszych,
wiedziesz swoje smutne myśli szlakiem lotów gołębi,
i musisz w końcu dotrzeć do jej palców,
jakby nie były wytyczone drogi i zgubne bezdroża,
dotrzeć do końców jej włosów, jej zamiłowania do forsycji i grzechu.
dotrzeć do własnych podłości, małych i dużych kłamstw.

i wrócić, za każdym razem wrócić, do łez, morza, i deszczu,
bo z mocą twierdzeń koło musi się zamknąć,
by nie utracić sensu i przeznaczenia pełni.
a umyte ulice zapłoną nowym dniem, godziną ósmą rano,
stukotem obcasów, dzwonkami tramwajów,
a krople z chmur uświęcić mają każdą samotną godzinę bez niej.

***



dziękuję Wam, że zaglądacie, że komentujecie, zostawiacie ślad obecności, tak ważny dla mnie, dziękuję za słowa, gesty, uwagi, za sens wymiany zdań, opinii, jestem wdzięczny bardzo!!